Ο Τόπος:
Εκεί όπου η λίμνη καθρεφτίζει την αποδόμηση και η «στελέχωση» είναι μια λέξη που σβήνει στις δικαστικές αίθουσες.
Η Πράξη:
Ένας Δήμος στη Μακεδονία, που ενώ βλέπει τις οργανικές του θέσεις να μένουν «φαντάσματα» στο χαρτί, επιλέγει να μετατρέψει την καθαριότητα σε χρυσό για λίγους.
3.143.558,47 ευρώ
Αυτό είναι το τίμημα για 24 μήνες «ανακύκλωσης» και «διαχείρισης ογκωδών» που φεύγουν από τα χέρια του λαού και παραδίδονται σε ιδιώτες.
To Παράδοξο:
H δικαιολογία; «Έλλειψη εξοπλισμού και υποστελέχωση». Την ίδια ώρα, η διοίκηση κρατά το προσωπικό σε ομηρία με «προσωρινές διαταγές», αντί να καλύψει τα κενά με μόνιμες, ανταποδοτικές προσλήψεις που θα προστάτευαν το δημόσιο συμφέρον.
Oι Πρωταγωνιστές:
Ποιοι είναι οι αρχιτέκτονες αυτής της σιωπηρής μετάβασης;
Ο **συντάκτης** της μελέτης (02/2026), ο οποίος βάζει την υπογραφή του στην «αναγκαιότητα» της εκχώρησης.*
Το **τακτικό μέλος** της επιτροπής που αξιολογεί τις προσφορές, σφραγίζοντας τη μοίρα της υπηρεσίας.
Το Μεγάλο Ερώτημα:
Όταν οι φύλακες των δικαιωμάτων των εργαζομένων, αυτοί που κάθονται στα θρανία του Διοικητικού Συμβουλίου ενός συλλόγου-μέλους της ΠΟΕ-ΟΤΑ, γίνονται οι εισηγητές της ιδιωτικοποίησης,
**τι συνέβη ξαφνικά;** Πώς η φωνή που κάποτε βρόνταγε κατά της εκχώρησης των ανταποδοτικών υπηρεσιών, τώρα ψιθυρίζει τη συναίνεσή της μέσα από τεχνικές εκθέσεις;
**Η καθαριότητα χάνεται σιγά-σιγά... και οι μάσκες πέφτουν.
***Ποιος θα απαντήσει στους εργαζόμενους που βλέπουν το μέλλον τους να «ζυγίζεται» σε ιδιωτικές πλάστιγγες;*
